Τραμπ – χεράκια τριγωνάκια



Advertisements
Published in: on Μαρτίου 8, 2017 at 1:35 πμ  Σχολιάστε  

Άγιος Ραφαήλ

Published in: on Αύγουστος 16, 2009 at 10:26 μμ  Σχολιάστε  

20 Ιουλίου 1974 – Δεν ξεχνώ

Published in: on Ιουλίου 20, 2009 at 3:35 πμ  Comments (1)  

Η αλήθεια

Published in: on Ιουλίου 14, 2009 at 12:15 μμ  Σχολιάστε  

Τὸ Ἑλληνικὸν ΤΟΛΜΗΜΑ

«Ἐὰν ἡ ὑφ᾿ ἠμῶν κατάκτησις καὶ ὑποδούλωσις ἡ Πνευματικὴ καὶ ἡ ἀπορρόφησις τέλος τῆς Κοσμοκρατείρας Ρώμης καὶ ἡ Δημιουργία μιᾶς Θρησκείας καὶ ἐπιβολή, ἔως τὴν ὥραν αὐτήν παμβασιλευούσης, δύναται νὰ θεωρηθῇ κατάπτωσις, τότε… Ἀλληλούια.


[…]Τὸ Ἑλληνικὸν ΤΟΛΜΗΜΑ τῆς δημιουργίας Θρησκείας ἥτις νὰ περιλάβῃ ὅλους τοὺς Λαοὺς καὶ πάντας ἀνθρώπους ὡς ἀδελφούς, νὰ δημιουργήσῃ Κράτος Θρησκευτικόν, τὸ ὁποῖον ὑπὸ τὸ φόρεμα τῆς Θρησκείας νὰ διαδώσῃ παντοῦ τὸ Ἑλληνικὸν ΦΩΣ, εἶναι ἡ εὐγενεστέρα Πραγματικὴ Ἐνσάρκωσις τοῦ τολμηροτέρου ΙΔΑΝΙΚΟΥ, χιλιάκις ἀνωτέρα τοῦ ἐγωϊστικοτάτου Παρθενῶνος. Ἡ Κινήσασα ἐξ Ἀθηνῶν Ἑλληνικὴ Ἰδέα, πολεμήσασα ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ Ρώμῃ καὶ νικήσασα, Παρθενώνεται εἰς τὴν ΣΟΦΙΑΝ τοῦ Βοσπόρου, ἀπίστευτος πραγμάτωσις Πλατωνικοῦ καὶ Παρθενωνείου ΟΝΕΙΡΟΥ. Πᾶς Ἕλλην ἔχει τὸ δικαίωμα ἀγρίας ὑπερηφανείας πρὸ τῶν σημερινῶν Λαῶν καὶ τῶν Παληανθρωπισμῶν τῶν Βασιλιάδων των μὲ τὰ ἐμετικῶς Μπακαλικὰ καὶ ἀναιδῶς λωποδυτικὰ Ἰδανικά των.

Περικλῆς Γιαννόπουλος

Published in: on Ιουλίου 14, 2009 at 8:37 πμ  Σχολιάστε  

ως πότε…


Published in: on Μαΐου 25, 2009 at 12:29 πμ  Σχολιάστε  

Άθως, o σιωπηλός και άγνωστος κόσμος

Published in: on Ιανουαρίου 26, 2009 at 7:15 μμ  Σχολιάστε  

ΑΟΡΑΤΟΙ ΑΣΚΗΤΑΙ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Published in: on Ιανουαρίου 12, 2009 at 11:02 μμ  Σχολιάστε  

Άλωση της Πόλης από τούς Φράγκους

Η πρώτη Άλωση της Πόλης από τούς Φράγκους πριν 800 χρόνια

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνού Καθηγητού Πανεπιστημίου

Εφημερ. «Χριστιανική», αριθ. 681 (994)/6.5.2004

ΑΝ η 29η Μαΐου είναι ημέρα πένθους για τον Ελληνισμό, διότι φέρνει στη μνήμη μας την Άλωση της Πόλης από τούς Οθωμανούς το 1453, άλλο τόσο αποφράς είναι για το Γένος μας και η 13η Απριλίου, διότι κατ’ αυτήν έπεσε η Πόλη το 1204 στους Φράγκους. Το δεύτερο γεγονός δεν υστερεί καθόλου σε σημασία και συνέπειες έναντι τού πρώτου. Αυτή είναι σήμερα η κοινή διαπίστωση της ιστορικής έρευνας. Από το 1204, η Πόλη, και σύνολη η Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, δεν μπόρεσε να ξαναβρεί την πρώτη της δύναμη. Το φραγκικό χτύπημα εναντίον της ήταν τόσο δυνατό, πού έκτοτε η Κωνσταντινούπολη ήταν «μια πόλη καταδικασμένη να χαθεί» (Ελ. Αρβελέρ).

Αξίζει, συνεπώς, μια θεώρηση τού γεγονότος αυτού, έστω και στα περιορισμένα όρια ενός άρθρου.

ΣΤΙΣ 13 Απριλίου 1204, έπειτα από μια πεισματική και μακρόχρονη πολιορκία, κατελάμβαναν οι Φραγκολατίνοι Σταυροφόροι την Κωνσταντινούπολη. Η χριστιανική Αυτοκρατορία της Ρωμανίας/Βυζαντίου έσβηνε κάτω από το θανάσιμο πλήγμα της φραγκικής Δύσεως. Το γεγονός αυτό ήταν σημαντικότατο σε δύο κατευθύνσεις

α) εσωτερικά, διότι σφράγισε καθοριστικά την περαιτέρω πορεία της Αυτοκρατορίας και
β) εξωτερικά, διότι καθόρισε επίσης τελεσίδικα τις σχέσεις με τη Δύση, αλλά και με την ανερχόμενη δύναμη των Οθωμανών.

Η τραγική ιστορική επιλογή τού Ρωμαίικου, πού εκφράζεται με τον γνωστό εκείνο λόγο «κρειττότερον (..) φακιόλιον (..) Τούρκων ή καλύπτρα λατινική», υποστασιώνεται στα 1204, όταν πλέον αποκαλύπτονται αδιάστατα οι διαθέσεις της Φραγκιάς έναντι της Ρωμαίικης Ανατολής.

Από το 1095 αρχίζουν οι Σταυροφορίες, εκστρατείες δηλαδή τού χριστιανικού κόσμου της Ευρώπης, με σκοπό, κατά τις επιφανειακές διακηρύξεις, την απελευθέρωση και υπεράσπιση των Αγίων Τόπων.
Στις επιχειρήσεις αυτές, πού κράτησαν ως το ΙΕʹ αιώνα, πρωτοστατούσαν οι εκάστοτε Πάπες, διότι ήσαν «ιεροί πόλεμοι» κατά των απίστων. Βέβαια, η έρευνα έχει επισημάνει στις εκστρατείες αυτές και ταπεινά ελατήρια, λ.χ. τυχοδιωκτισμό, δίψα πλουτισμού κ.ά. Είναι όμως σήμερα πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι οι Σταυροφορίες κύριο σκοπό είχαν τη φραγκική κυριαρχία στην Ορθόδοξη Ανατολή και, τελικά, τη διάλυση της Ορθοδόξου Αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης, πού ήταν το εμπόδιο στον επεκτατισμό και τα μονοκρατορικά σχέδια της μετακαρλο-μάγνειας Φραγκοσύνης. Το 1204, η Άλωση της Πόλης από τούς Φράγκους, η διάλυση της «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» και η επακολουθήσασα Φραγκοκρατία επιβεβαιώνουν την εκτίμηση αυτήν.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ του 1204 συνδέονται με την Δʹ Σταυροφορία. Η σχετική βούληση γι’ αυτήν, εκφράσθηκε το 1199 με την ευλογία τού πάπα Ιννοκεντίου Γʹ (1198-1216), «πνευματικού πατέρα» των δύο βασικών επεκτατικών μέσων της φραγκοπαπικής εξουσίας, της «Ιεράς Εξετάσεως» και της Ουνίας (ως ιδέας).
Συνεργάτης αυτόκλητος παρουσιάσθηκε ο δόγης (δούκας) της Βενετίας Δάνδολος, με το στόλο του.
Σπουδαίο ιστορικό πρόβλημα είναι η εκτροπή της Δʹ Σταυροφορίας από τούς Αγίους Τόπους προς την Κωνσταντινούπολη. Ήταν σκοπός ανομολόγητος, ή τραγική σύμπτωση;

Η πλειονότητα των ιστορικών, και μάλιστα των αδέσμευτων, δέχεται το πρώτο. Επρόκειτο για καλά οργανωμένο σχέδιο, πού αποσκοπούσε στο να δοθεί ισχυρό κτύπημα στη Ορθόδοξη Αυτοκρατορία, πού περνούσε περίοδο κάμψεως, λόγω της εντάσεως τού τουρκικού κινδύνου.
Κατά τα δυτικά Χρονικά, μάλιστα, κάποιοι Λατίνοι άρχοντες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, όταν έμαθαν την αλλαγή τού σκοπού της Σταυροφορίας. Οι περισσότεροι, όμως, συμβιβάσθηκαν από οικονομική ανάγκη. Έμειναν κυρίως οι «μηυμένοι» στη συνωμοσία κατά της Νέας Ρώμης, κάτω από την «πνευματική» ηγεσία τού Πάπα και τη στρατιωτική τού Δόγη, πού μετέβαλε την Βενετία σε θαλασσοκράτειρα δύναμη, με την εκμηδένιση τού «Βυζαντίου». Ο Βενετικός στόλος μετέφερε στην Προποντίδα άγριες μάζες Φλαμανδών, Φράγκων, Γερμανών, εγκληματίες, καιροσκόπους. Η αμοιβή τού Δόγη: η μισή λεία από τη λεηλασία της πλουσιότερης πρωτεύουσας τού τότε κόσμου.

ΒΕΒΑΙΑ, τα φραγκοπαπικά σχέδια διευκολύνθηκαν από την εσωτερική αρρυθμία της Ανατολικής Αυτοκρατορίας.
Από τον ΙΑʹ αιώνα άρχισε προοδευτικά η παρακμή της. Το 1071, στο Ματζικέρτ, ο «βυζαντινός» στρατός δέχθηκε μεγάλη ήττα από τούς Σελτζούκους Τούρκους, με συνέπεια την απώλεια μεγάλου τμήματος της Μ. Ασίας.
Παράλληλα (1071) χάθηκε το τελευταίο έρεισμα της Κωνσταντινουπόλεως στην Ιταλία, η Βάρις, πέφτοντας στα χέρια των Νορμανδο-φράγκων.
Οι ανορθωτικές προσπάθειες των Κομνηνών δεν είχαν σημαντικά αποτελέσματα και το κράτος υποχωρεί σταδιακά στην οικονομική ισχύ των ιταλικών πόλεων. Η Αυτοκρατορία παραχωρεί σημαντικά προνόμια στη Βενετία, Πίζα και Γένουα, με αντάλλαγμα στρατιωτική βοήθεια. Το αποτέλεσμα, όμως, ήταν να δημιουργηθούν ακμαίες δυτικές παροικίες στην Ανατολή, μεταβάλλοντας το έδαφος της Αυτοκρατορίας σε δικό τους εμπορικό χώρο. Οι Ιταλο-φράγκοι εδραιώθηκαν στην Ανατολή και ενίσχυσαν τη βουλιμία της ευρύτερης φραγκικής οικογένειας.

Αλλά και το κοινωνικό κλίμα της Κωνσταντινουπόλεως ήταν την εποχή αυτή αρκετά αντίξοο.
Η Πόλη έχει πια απομονωθεί και αναπτύσσονται φυγόκεντρες τάσεις, λόγω της δυσαρέσκειας των επαρχιών. Διοίκηση και πολίτες συναγωνίζονται μεταξύ τους σε διαφθορά.
Οι φορολογίες είναι δυσβάστακτες και βαρύνουν τούς πολίτες των επαρχιών. Η κεντρική εξουσία αμφισβητείται και σημειώνονται επαναστατικά κινήματα.
Η φήμη για τη μυθώδη πολυτέλεια της Πόλης και των κατοίκων της είχε διαδοθεί και στη Δύση, με εύλογες συνέπειες. Τα αμύθητα πλούτη της Κωνσταντινουπόλεως έτρεφαν τη φαντασία των πολλών και διευκόλυναν τα επεκτατικά σχέδια των λίγων, της φραγκικής ηγεσίας. Βέβαια, οι ανύποπτοι επαρχιώτες της Αυτοκρατορίας είδαν στην αρχή ως θεία τιμωρία την καταστροφή της Κωνσταντινουπόλεως από τούς Φράγκους, ο δε όχλος της έλαβε μέρος στη λεηλασία. Αργότερα, όμως, θα συνειδητοποιηθούν οι σκοποί των Φράγκων και θα εκτιμηθούν σωστά τα γεγονότα.

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ της Σταυροφορίας άρχισε το 1201. Σημαντικοί Φράγκοι φεουδάρχες δήλωσαν συμμετοχή: ο κόμης της Φλάνδρας Βαλδουΐνος, ο κόμης της Καμπανίας Τιμπώ, ο ιστορικός Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουΐνος και ο μαρκήσιος Βονιφάτιος Μομφερατικός.

Η συγκέντρωση τού στρατού έγινε στον Ιούνιο τού 1202, στη Βενετία. Το Νοέμβριο τού 1202, καταλήφθηκε για λογαριασμό των Βενετών, η δαλματική πόλη Ζάρα, πού είχε αποστατήσει και υπαχθεί στο βασίλειο της Ουγγαρίας. Οι δυναστικές έριδες στην Κωνσταντινούπολη («Άγγελοι») διευκόλυναν —ως συνήθως- τα δυτικά σχέδια.
Οι Σταυροφόροι, στις 24.5.1203 ξεκίνησαν από τη Ζάρα και μέσω Κερκύρας κατευθύνθηκαν για την Κωνσταντινούπολη.
Η θέα της πόλεως τούς άφησε κατάπληκτους. «Δεν μπορούσαν να φαντασθούν πως υπήρχε στον κόσμο τόσο ισχυρή πόλη» σημειώνει ο Γ. Βιλλεαρδουΐνος στην «Ιστορία» του.
Στις 6 Ιουλίου άρχισε η πρώτη πολιορκία, με λεηλασίες στα προάστια και τις ακτές της Προποντίδας. Προσπάθεια των πολιορκουμένων τη νύκτα της Πρωτοχρονιάς τού 1204, να πυρπολήσουν τον εχθρικό στόλο, απέτυχε. Επικράτησε τότε αναρχία.

Στις 25 Ιανουαρίου, ο λαός ανακήρυξε αυτοκράτορα τον Νικόλαο Καναβό, ενώ ο αυτοκράτορας Αλέξιος Δʹ συνελήφθη και εκτελέστηκε (8.2.1204). Νέος αυτοκράτορας εκλέχθηκε ο Αλέξιος Εʹ ο Μούρτζουφλος. Μάταια προσπάθησε να οργανώσει την άμυνα και να περιορίσει τις λεηλασίες.

Οι Σταυροφόροι, ήδη τον Μάρτιο τού 1204 είχαν υπογράψει συνθήκη για την τύχη της Αυτοκρατορίας μετά την πτώση της πρωτεύουσας.
Βασικές αποφάσεις: θα εκλεγόταν Λατίνος Αυτοκράτορας και Λατίνος Πατριάρχης. Έτσι, φάνηκαν και οι αληθινοί σκοποί της εκστρατείας. Επίσης, καθορίστηκε ο τρόπος διανομής της λείας και των εδαφών της Αυτοκρατορίας.

Η μεγάλη επίθεση κατά τού θαλασσίου τείχους έγινε στις 9 Απριλίου. Η τελική όμως επίθεση έλαβε χώρα στις 12, και ξημερώνοντας 13, έπεσε η Πόλη.
Η ηγεσία είχε ήδη διαλυθεί. Αυτοκράτωρ και ευγενείς εγκατέλειψαν την πόλη και μόνο οι κληρικοί έμειναν, για να προϋπαντήσουν τούς Σταυροφόρους και να τούς δηλώσουν την υποταγή της Βασιλεύουσας. Ο λαός πίστευε στα χριστιανικά αισθήματα των νικητών, αλλά διαψεύστηκε οικτρά.

Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ των Σταυροφόρων αποκάλυψε στους Ανατολικούς τη φραγκική Δύση, εκατόν πενήντα χρόνια μετά το εκκλησιαστικό σχίσμα.
Έγιναν από τούς Φράγκους ακατονόμαστες πράξεις αγριότητας και θηριωδίας. Φόνευαν αδιάκριτα γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Λεηλατούν και διαρπάζουν τον πλούτο της «βασίλισσας των πόλεων τού κόσμου». Στη διανομή των λαφύρων μετέσχε, κατά συμφωνία, και ο Πάπας.

Το χειρότερο: πυρπόλησαν το μεγαλύτερο μέρος της Πόλης και εξανδραπόδισαν ένα τμήμα τού πληθυσμού της. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν οι βιασμοί των γυναικών και τα άλλα κακουργήματα. Μόνο την πρώτη μέρα, φονεύθηκαν 7.000 κάτοικοι της Πόλης.
Ιδιαιτέρως δε, στόχος της θηριωδίας ήταν ο Κλήρος. Επίσκοποι και άλλοι κληρικοί υπέστησαν φοβερά βασανιστήρια και κατασφάζονταν με πρωτοφανή μανία. Ο Πατριάρχης μόλις μπόρεσε, ξυπόλυτος και γυμνός, να περάσει στην απέναντι ακτή.

Η Κωνσταντινούπολη απογυμνώθηκε από τούς θησαυρούς της. Εσυλήθησαν οι ναοί και αυτή η Αγία Σοφία, μάλιστα μέσα σε σκηνές φρίκης. Στη λεηλασία πρωτοστατούσε ο λατινικός Κλήρος.
Κανείς δεν φανταζόταν ότι η Πόλη θα έκρυβε τόσο ανεκτίμητους θησαυρούς.
Επί πολλά χρόνια, τα δυτικά πλοία μετέφεραν θησαυρούς της στη Δ. Ευρώπη, όπου και σήμερα κοσμούν εκκλησίες, μουσεία και ιδιωτικές συλλογές (π.χ. Άγιος Μάρκος, Βενετία). Ένα μέρος των θησαυρών (κυρίως χειρόγραφα) καταστράφηκε. Μέγα μέρος από τούς «βυζαντινούς» θησαυρούς τού Αγ. Μάρκου εκποιήθηκε το 1795 από τη Βενετική Δημοκρατία για πολεμικές ανάγκες.

ΒΑΘΥΤΕΡΑ ίχνη από την ίδια την καταστροφή «της Πόλης των πόλεων» χαράχθηκαν μέσα στις ψυχές των Ορθοδόξων.
Για τούς Ρωμηούς, ήταν πια απόλυτα βεβαιωμένο ότι η Δʹ Σταυροφορία είχε απ’ αρχής στόχο την άλωση της Πόλης και τη διάλυση της Ρωμαίικης Αυτοκρατορίας.
Και είναι γεγονός, ότι οι δυτικές πηγές βλέπουν την καταστροφή της Κωνσταντινουπόλεως ως τιμωρία των «αιρετικών» (Γραικών), πού ήσαν «ασεβείς και χειρότεροι από τούς Εβραίους». Την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, τη βλέπουν ως «νίκη της Χριστιανοσύνης». Το χάσμα, συνεπώς, μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, πού είχε ανοίξει με το Σχίσμα (1054), γίνεται τώρα αγεφύρωτο. Οι «Βυζαντινοί» είχαν την ευκαιρία, άλλωστε, να ζήσουν το μίσος των Φράγκων εναντίον τους.


Κατά τον ιστορικό Νικήτα Χωνιάτη, αυτόπτη μάρτυρα της Αλώσεως, η αρπακτικότητα και βαρβαρότητα των Σταυροφόρων δεν συγκρίνεται με την ηπιότητα των Μουσουλμάνων, οι οποίοι, μόλις κατέλαβαν τα Ιεροσόλυμα, αρκέστηκαν απλώς στην επιβολή μικρού φόρου, αποφεύγοντας κάθε βιαιότητα.

Οι «Βυζαντινοί» συνειδητοποίησαν ότι μετά το 1204, οι Λατίνοι-Φράγκοι ήσαν ο ουσιαστικός εχθρός τους, γιατί μόνο από αυτούς κινδύνευε η ορθόδοξη πίστη και η Παράδοση τού Γένους.
Έτσι, διαμορφώθηκε η στάση των Ανθενωτικών, που προέκριναν την πρόσκαιρη συνεργασία με τούς Οθωμανούς από τη «φιλία» των Φράγκων, επιλέγοντας μεταξύ δύο κακών. Μια στάση πού θα εκφρασθεί θεολογικά από τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό το ΙΗʹ αιώνα.

Η Άλωση τού 1204, όμως, είχε και ευεργετικές συνέπειες σε μια άλλη διάσταση.
Ο μέσος Ρωμιός θα συνειδητοποιήσει τη σημασία της διαλύσεως της Αυτοκρατορίας. Όσο μάλιστα θα παρατείνεται η Φραγκοκρατία, η αντιπάθεια εναντίον των Λατίνων θα μεταστοιχειωθεί σε ομοψυχία. Λόγω δε της διασπάσεως της ενότητος των επιμέρους εθνοτήτων της Αυτοκρατορίας μετά το 1204, θα αρχίσει ο τονισμός της εθνικότητας, με εμφάνιση της εθνικής συνειδήσεως. Ο τραυματισμός δε τού εθνικού γοήτρου, θα γεννήσει τη Μεγάλη Ιδέα, ως πόθο επανακτήσεως της Κωνσταντινουπόλεως και ανασυστάσεως της Αυτοκρατορίας.

ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ σημαντικότερα βιβλία πού έχουν γραφεί για την Άλωση της Πόλης από τούς Φράγκους είναι τού ERNLE BRADFORD, THE GREAT BETRAYAL (Η μεγάλη προδοσία), Λονδίνο 1966. Γερμανική μετάφραση (der verrat von 1204) το 1978 (σσ. 322). Το βιβλίο διαιρείται σε 18 κεφάλαια και περιέχει και σειρά πινάκων τού ζωγράφου PALMA IL GIOVANE (ΙΣΤʹ αι)..
Ο συγγραφέας, αποτιμώντας αντικειμενικά τα πράγματα, χαρακτηρίζει την άλωση και λεηλάτηση της Κωνσταντινουπόλεως από τούς Φράγκους, ως μια «από τις φοβερότερες πράξεις της Ιστορίας». Ονομάζει, μάλιστα, την Πόλη «προμαχώνα της Δύσεως». «Ο χωρισμός και απομόνωση της ανατολικής από τη δυτική Ευρώπη ανάγεται σε τελευταία ανάλυση σε αυτό το γεγονός».

Οι συνέπειές του είναι αισθητές ως σήμερα. Στη διάσπαση της Αυτοκρατορίας ο συγγραφέας αποδίδει το μεταγενέστερο «βαλκανικό πρόβλημα», ως και τη διαίρεση της Ευρώπης σε Ανατολική και Δυτική.

Ως κύριο αίτιο της εκτροπής της Δʹ Σταυροφορίας θεωρεί το μίσος των Φράγκων κατά της Ορθοδόξου Ανατολής. Καταδικάζει τη στάση τού Πάπα και των δυτικών Χριστιανών για την «καταστροφή ενός χριστιανικού πολιτισμού» και αποκαλεί τούς καταστροφείς Σταυροφόρους «βαρβάρους».
Σημαντικότατη είναι η διαπίστωσή του, ότι «η συμπεριφορά των χριστιανών κατακτητών στα 1204, ήταν πολύ χειρότερη από εκείνη των Τούρκων το 1453. Οι δυτικοί κατακτητές μισούσαν περισσότερο τούς εν πίστει αδελφούς τους από όσο οι Μουσουλμάνοι δύο αιώνες μετά».
Δέχεται δε και αυτός, ότι μία από τις σοβαρότερες συνέπειες τού 1204 ήταν το άνοιγμα τού δρόμου των Τούρκων προς την Ευρώπη.

Χρειάστηκε, πραγματικά, πολλή τόλμη και ευσυνειδησία για να γραφεί αυτό το βιβλίο, ένα από τα λίγα πού έχουν γραφεί για την «προδοσία τού 1204», διότι η δυτική ιστοριογραφία φροντίζει επιμελώς να ρίχνει το φώς της έρευνας μονομερώς στο 1453…

http://www.egolpio.com/HISTORY/PRWTH_ALWSH_THS_POLHS.htm

Published in: on Ιανουαρίου 8, 2009 at 5:16 πμ  Σχολιάστε  

Ποιο μοναχισμό μας μάθατε;

786scr_page_01_image_0006

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ, ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

Ποιο μοναχισμό μας μάθατε;

του Πάνου Νικολόπουλου
Ειδικού Επιστήμονα του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Σεβαστοί πατέρες της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου
Ανήκω σε κείνη τη γενιά, που στα τέλη της δεκαετίας του ’70 με αρχές του ’80, φοιτητές τότε, ανηφορίζαμε στο Άγιο Όρος για να γνωρίσουμε την ασκητική κοινοβιακή ζωή σας και να γευτούμε μεράδι από τις εμπειρίες σας. Κι ύστερα σας ανοίξαμε το δρόμο για να ’ρθείτε σε επαφή με τη νεολαία, καλώντας σας να μιλήσετε σε κατάμεστα αμφιθέατρα, μέσα από τα οποία προσελκύσθηκαν και πολλοί από σας που επανδρώσατε τα μοναστήρια.
Μας διδάσκατε ότι ο μοναχός αναχωρεί από τον κόσμο για να ζήσει με υπακοή, ταπείνωση, παρθενία και ακτημοσύνη και να προσεύχεται αδιάλειπτα για τις αμαρτίες τις δικές του και όλου του κόσμου, ζητώντας από το Θεό να του χαρίσει μετάνοια Κι εμείς πιστεύαμε ότι αυτός είναι ο τρόπος της ζωής σας. Στις μέρες μας όμως βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση, όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε, να εξακοντίζονται οι λέξεις «Βατοπέδι» και «Εφραίμ» εν είδει ανεκδότου κι εμείς θλιβόμενοι γιατί προσβάλλεται η πίστη κι η Εκκλησία μας, να στέκουμε αμήχανοι κι αναπολόγητοι, γιατί έχει δημιουργηθεί μία κατάσταση στην οποία δεν έχουμε συμπράξει, δεν έχουμε αποκομίσει κανένα όφελος και δεν γνωρίζουμε τι τελικά συνέβη.
Πολλές φορές μας διηγηθήκατε ιστορίες πνευματικών ανθρώπων, οι οποίοι, αν και συκοφαντήθηκαν άδικα, για να μην σκανδαλίζονται οι αδελφοί τους, αποδέχθηκαν τις κατηγορίες κι έφυγαν μακριά, μέχρις ότου ο Θεός φανέρωσε στους ανθρώπους την αγιότητά τους. Σεις όμως, παρά το τεράστιο σκάνδαλο που έχει προκληθεί και ταλανίζει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, παραμένετε στις θέσεις σας σα να μη συμβαίνει τίποτε! Συχνά μας προβάλλατε ένα δικό σας άνθρωπο, τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και μας παροτρύνατε να μελετάμε τα έργα του. Στο «Πηδάλιον» μεταξύ άλλων και στις σελίδες 332-333 διαβάζουμε την ερμηνεία του αγίου στον ΙΒ΄ κανόνα της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, σύμφωνα με τον οποίο αν ο Επίσκοπος ή ο Ηγούμενος μοναστηριού εκποιήσουν σε άρχοντες και όχι σε απλούς ανθρώπους, με πώληση ή ανταλλαγή, ακίνητα της Επισκοπής ή του Μοναστηριού, οι πράξεις θεωρούνται άκυρες, τα ακίνητα επιστρέφονται στην Επισκοπή ή το Μοναστήρι και ο μεν Επίσκοπος να διώκεται από την Επισκοπή, ο δε Ηγούμενος να διώκεται από το Μοναστήρι. Δεν είμαι ειδικός στο κανονικό δίκαιο, αλλά μήπως ο κανόνας αυτός έχει κάποια σχέση με τα γεγονότα που παρακολουθούμε;
Ξέρω, θα αντιτάξετε, ότι σεις, ως πρόσωπα, είστε ακτήμονες αλλά το μοναστήρι πρέπει να έχει περιουσία κι έχετε υποχρέωση να την διαφυλάξετε για να αντεπεξέλθετε στις δαπάνες της συντήρησης των κτιρίων (αναγκαίες και όχι πολυτελείς υποθέτω, βλ. Γέροντα Παϊσιου, «Επιστολές», σ. 47), της φιλοξενίας των επισκεπτών και της δικής σας διαβίωσης. Θα μας επισημάνετε ακόμη ότι τα ΜΜΕ δεν κινούνται πάντα από ανιδιοτελή κίνητρα, όταν καταγγέλλουν παρόμοια γεγονότα, ότι τα πολιτικά κόμματα επιδιώκουν την εξυπηρέτηση των σκοπιμοτήτων τους κι ότι οι ιδεολογικοί αντίπαλοι της Εκκλησίας επιζητούν αφορμές για να προωθήσουν το χωρισμό της από το Κράτος. Όλα αυτά μας είναι γνωστά και έχουν κάποια βάση. Τίποτα όμως δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε δοθεί η αφορμή από σας.
Το πρόβλημα σεβαστοί πατέρες δεν εντοπίζετε στο αν δικαιούται το μοναστήρι να έχει περιουσία ή στο αν έχετε νόμιμους τίτλους κυριότητας για τη Βιστωνίδα, που μπορεί πράγματι να έχετε και το δικαϊκό μας σύστημα δεν έχει ανάγκη από παράδοξες άνωθεν δικαστικές επεμβάσεις για την ορθή απονομή δικαιοσύνης. Το σκάνδαλο προκλήθηκε από την όλη νοοτροπία σας ως προς τη διαχείριση των οικονομικών ζητημάτων, που μοιάζει να θεμελιώνεται περισσότερο στην προτεσταντική ηθική της επένδυσης, που κατά το Μαξ Βέμπερ γέννησε τον καπιταλισμό, παρά στην ευαγγελική και πατερική διδασκαλία για την κτήση και τη χρήση των υλικών αγαθών. [Σχετικά βλ. Επισκόπου Σισανίου και Σιατίστης Αντωνίου Κόμπου, «Σύντομος ιστορική ανασκόπησις του θεσμού της κοινοκτημοσύνης και χριστιανική θεώρησις του πλούτου», 1986, Γ. Ροδίτη, «Χριστιανισμός και πλούτος», 1970, Ν. Μπουγάτσου, «Το πρόβλημα του θεσμού της ιδιοκτησίας», 1982].
Όχι πως η ιδέα της επένδυσης αυτή καθεαυτή είναι αντιχριστιανική. Και στην παραβολή των ταλάντων ο Χριστός αποδοκίμασε εκείνον που έθαψε το ταλαντό του. Το σκάνδαλο εντοπίζεται στον παραμερισμό αυτού που κρατά το μοναχό στο μοναστήρι, δηλαδή της προσευχής, της εργασίας και του εργόχειρου (Γέροντος Πορφυρίου, Βίος και λόγοι, 2003), μ’ άλλα λόγια εντοπίζεται στα κριτήρια και τους στόχους των επενδύσεων, καθώς και στην όλη διαδικασία που επιλέγει κανείς (αναλυτικά στο βιβλίο μας η Εκκλησία στο διαδίκτυο της παγκοσμιοποίησης, Εκδ. Αρμός, σ. 21 κ.ε.). Ξέρετε, στο δίκαιο του σωματείου, που είναι νομικό πρόσωπο μη κερδοσκοπικό, τα δικαστήριά μας λένε ότι επιτρέπεται να έχει πόρους και περιουσία για την εξυπηρέτηση των σκοπών του, αρκεί να μην καταντάει να ασκεί συστηματική επιχειρηματική δραστηριότητα (αναλυτικά στη μελέτη μας Συμμετοχή σωματείου σε εταιρία, ΝΟΜΙΚΟ ΒΗΜΑ 49/2001, σ. 379 επ.). Μήπως κάτι τέτοιο συμβαίνει και με σας;
Επιτρέψτε μου όμως σεβαστοί πατέρες των υπόλοιπων αγιορείτικων μοναστηριών να απευθυνθώ και σε σας, οι οποίοι με περισσή ευκολία έχετε κατά καιρούς κατακεραυνώσει ως κακόδοξο οποιονδήποτε, λαϊκό ή κληρικό τόλμησε να διατυπώσει μία θεολογική άποψη διαφορετική από τη δική σας. Μήπως στην αντιμετώπιση του συγκεκριμένου σκανδάλου επιδεικνύετε εξαιρετική επιείκια για τους αδελφούς σας της Μονής Βατοπεδίου; Θα μου πείτε βέβαια ότι ως Ιερά Κοινότης ζητήσατε δημόσια συγγνώμη από τον ελληνικό λαό. Τι είναι όμως η συγγνώμη στην πνευματική μας παράδοση; Μία επιφανειακή λέξη ή μία στάση ζωής, μία ριζική μεταστροφή της νοοτροπίας του μετανοούντος; Έχει συντελεστεί κάποια μεταστροφή στη νοοτροπία και τη συμπεριφορά των αδελφών της Μονής Βατοπεδίου και δεν την αντιληφθήκαμε; Η μήπως έχει εγκαταβιώσει και στο Περιβόλι της Παναγίας το κοσμικό πνεύμα της λεγόμενης «συναδελφικής αλληλεγγύης»;
Τελικά, σεβαστοί πατέρες, τι θα κάνετε για να αποσείσετε από πάνω σας το σκάνδαλο και να απελευθερώσετε κι εμάς από τη δυσοσμία του; Πώς να παροτρύνουμε τα παιδιά μας να σας επισκεφτούν για να βιώσουν κάτι από την εμπειρία σας, όπως κάναμε κι εμείς στην ηλικία τους;

Πού να δώσουμε βάση, σ’ αυτά που μας διδάσκετε, ή σε όσα πράττετε ή παραλείπετε να πράξετε; Ποιο μοναχισμό μας μάθατε τέλος πάντων;

© Η Χριστιανική, 27 Νοεμβρίου 2008

http://www.xristianiki.gr/popup.php?aid=354

Published in: on Δεκέμβριος 26, 2008 at 11:02 πμ  Σχολιάστε